Uczestnicy:
Kowal, 35 lat
Marcin, 32 lata
Prus, 31 lat
Sasza, 32 lata
Trepek, 31 la

Przydatne umiejętności:
Poczucie humoru, niepohamowana skłonność do wina i francuskich serów. Odporność (a najlepiej zamiłowanie) na mróz, słońce i wiatr. A poza tym takie drobiazgi jak: niezła kondycja fizyczna, dobra orientacja w terenie lub GPS, umiejętność samodzielnego wychodzenia i wyciągania na linie innych osób ze szczelin lodowcowych, chodzenie w rakach po śniegu i zaśnieżonej skale o trudności Orlej Perci). Droga:
Klasyczna od strony francuskiej, Nid d''''Agile (2372) - Refuge de Tete Rousse (3167) - Refuge du Gouter (3817) - Refuge Vallot (4362) - szczyt i nazad.
 
 
31.06. Wieczorem zbieramy się w Poznaniu. Pakujemy się do Forda Transita. Robimy zakupy w delikatesach (chińskie zupki, kisiele, kabanosy, chleb, salami, woda, batony) i ruszamy na południe, a uśmiechy nie schodzą z naszych twarzy.

01.07. Do Pragi, miasta zalanego muzyką i piwem, dojeżdżamy o 5 rano. Potem Szwajcaria. Wszędzie skwar leje się z nieba a my w otoczeniu alpejskich szczytów zażywamy upragnionej kąpieli w jeziorze Genewskim. Rozkosznie. Ruszamy dalej, przed nami jeszcze 1000km do stolicy francuskich Alp, nobliwej już z samej nazwy - Chamonix. Widzimy pierwszy śnieg tego lata. Docieramy na kemping w Chamonix - kameralny, z widokiem na masyw Białej Góry.

 

02.07. Jemy wystawne śniadanie z francuskim akcentem w postaci chrupiących bagietek. Pakowanie plecaków idzie nam dłużej niż sądziliśmy, ładujemy przerażające ilości sprzętu (pod 30kg!), i prowiantu (dla pułku wojska), pstrykamy kilka fotek i ruszamy w drogę.
Przed zmrokiem chcemy dotrzeć do pierwszej bazy, schroniska Tete Rousse (3167). Koło schroniska można rozbijać namioty. Naturalne pole u podnóża kuluaru oferuje do wyboru kamienie lub śnieg.
A już jutro ostra wspinaczka przez grań Gouter, na której szczycie dumnie pręży się upragniona przez wszystkich ostoja domowego ogniska - schronisko Gouter.

03.07. Powyżej lodowca znajduje się niesławny kuluar latających kamieni. Z dużą prędkością w dół latają tam kamienie o wielkościach od pięści niemowlaka do pralki Frania. My doszliśmy dość szybko do schroniska Gouter (3817). Tam odpoczęliśmy i poszliśmy aklimatyzacyjnie na 4200. Zarezerwowaliśmy wcześniej sobie pryczę (25€) żeby nie targać namiotów, warto zrobić to wcześniej, bo może nie być miejsc.


04.07. Obudziliśmy się jak jeden mąż o 1:40. W schronisku panował już charakterystyczny harmider. Alpiniści wszystkich krajów niczym zjawy, krzątając się w bladym świetle żarówek i błysków czołówek, rozpoczęli żmudny, automatyczny proces ubierania ekwipunku. Spodnie, koszulki, buty, raki, windbloki, kurtki, uprzęże.
Ścieżka doprowadziła nas do prawego dolnego rogu zbocza, a naszym celem jest lewy górny róg (4304). Kontynuujemy granią, potem zboczem i znowu granią aż na szczyt. Na szczyt docieramy ok. 8 rano, słońce zaczyna przypominać o sobie, ale i tak jest jeszcze dość zimno. Obściskujemy się radośnie, robimy kilka zdjęć. Widok jest niewiarygodny, widać połowę Alp. W oddali wynurza się z chmur Matterhorn